Πότε θα αγανακτήσουμε, αλλά να αγανκτήσουμε ΣΟΒΑΡΑ όμως, και θα αντιδράσουμε στην κοροϊδία που υφιστάμεθα ως πολίτες από αυτό το πράγμα που κάποιοι εισήγαγαν, διέστρεψαν κατά πώς τους βόλευε και μας επέβαλαν; Τι σχέση έχει αυτό με διάλογο, συζήτηση, έστω συνέντευξη; Προκαθορισμένες θεματικές ενότητες, γνωστές εκ των προτέρων μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ο αρχηγός 1 θα ερωτηθεί για την ενότητα Α από τον/τη δημοσιογράφο Ψ. Κανένας διάλογος μεταξύ των αρχηγών και, ΚΥΡΙΩΣ, κανείς δεν θα ερωτηθεί/απαντήσει την ΙΔΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ! Οπότε; Πώς θα μάθω την απάντηση του αρχηγού 2 στην ερώτηση, ας πούμε περί ασφάλισης, αν αυτή έχει ήδη τεθεί στον αρχηγό 1; Πώς θα κρίνω και συν-κρίνω, ώστε να ψηφίσω κατάλληλα; Ποιον εξυπηρετεί αυτή η παράσταση; Οι δημοσιογράφοι λένε ότι ο τρόπος διεξαγωγής του debate τους επιβάλλεται από τα κόμματα. ΟΚ! Και γιατί το δέχονται; Γιατί δεν αρνούνται να συμμετέχουν σ’ αυτό το φιάσκο; Και τα κόμματα, οι αρχηγοί τους, γιατί δεν προσέρχονται σε κανονικό διάλογο; Τι φοβούνται; Και, τέλος, ποιο διάλογο προάγουν, ποιο παράδειγμα δίνουν στους πολίτες ΟΛΟΙ οι συμμετέχοντες;

Άσχετο: Ευρωεκλογές ή Εθνικές εκλογές έρχονται; Το ρωτάω γιατί μόνο στις εθνικές εκλογές συναντάμε αρχηγούς κομμάτων να αντιπαρατίθενται (λέμε τώρα!). Στις ευρωεκλογές θα περίμενα να δω τους επικεφαλείς των ψηφοδελτίων των κομμάτων.

ΥΓ. Κάποιοι είπαν να λέμε το debate τηλεμαχία… Μάχη από μακριά, δηλαδή;

Κι ένα (εύκολο) γλωσσικό quiz: Ποιο αντικείμενο προτάθηκε πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια να ονομαστεί ‘συμπαγοδισκόφωνο‘;

Πέρασε μια βδομάδα από το πρώτο μου άρθρο για καλή αρχή στο ελληνικό blog μας κι επανέρχομαι σήμερα. Δεν ήταν εύκολο μέσα στη βδομάδα να γράψω, αν και υπήρχαν πράγματα που έκαναν το πληκτρολόγιό μου να με τρώει. Οπότε, τώρα μαζεμένα μερικά σχόλια για τη βδομάδα που πέρασε…

Χθες, τελείωσαν οι Γενικές (πανελλήνιες για τους παλιότερους!) εξετάσεις. Όπως κάθε χρόνο, τα θέματα χαρακτηρίστηκαν με τις γνωστές φράσεις-κλισέ: θέματα «διαβαθμισμένης δυσκολίας», θέματα «για καλά διαβασμένους». Λες και δεν είναι αναμενόμενο να είναι διαβαθμισμένη η δυσκολία… των θεμάτων (και μάλιστα όταν η απόλυση από το Λύκειο εξαρτάται ΚΑΙ από τον βαθμό των γενικών εξετάσεων). Λες και θα έπρεπε να είναι τα θέματα για μέτρια διαβασμένους (και μάλιστα σε εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ). Τέλος πάντων!

Γύρω από τις Γενικές εξετάσεις υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που εκμεταλλεύεται την αγωνία των μαθητών και των οικογενειών τους, με παράλληλη διαφήμιση των φροντιστηρίων. Η λειτουργία της ξεκινά με τη δημοσίευση «θεμάτων» στις εφημερίδες, συνήθως μετά τα Χριστούγεννα, προσφορά των φροντιστηρίων Χ ή Ψ, και προχωρά στον καθημερινό σχολιασμό των θεμάτων από εφημερίδες, τηλεόραση και ραδιόφωνο. Συνεχίζει με τις «προτεινόμενες λύσεις/απαντήσεις» πάλι προσφορά των φροντιστηρίων Χ ή Ψ και μετά αρχίζει το άλλο σήριαλ, εκείνο των βάσεων. Διάφορες πληροφορίες, μαϊμού οι περισσότερες, από διορθωτικά κέντρα διαρρέουν προς «αναλυτές» κι έτσι έχουμε την ετήσια «σφαγή στο ένα ή στο άλλο μάθημα και συνεπώς, κάθοδο των βάσεων, άνοδο των βάσεων, «εκτός ΑΕΙ τόσες χιλιάδες μαθητές» κλπ κλπ. Κι έτσι θα πάμε μέχρι τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων από το Υπουργείο. Μετά, θα έχουμε την κατάθεση των μηχανογραφικών, με ένθετα σε εφημερίδες «τι να προσέξουν οι μαθητές», «ποιες παγίδες κρύβει το μηχανογραφικό».

ΚΑΝΕΝΑ στάδιο αυτής της διαδικασίας δεν προσφέρει, πραγματικά, κάτι σε κανέναν. Το αντίθετο. Και νομίζω πώς θα έπρεπε να εξαλειφθεί ως φαινόμενο, είτε με κρατική παρέμβαση είτε, ακόμα καλύτερα, με την απαξίωσή του από αυτούς στους οποίους απευθύνεται, τους μαθητές και τους γονείς τους.

ΥΓ. Στο θέμα «Μηχανογραφικά» θα επανέλθω…