Πότε θα αγανακτήσουμε, αλλά να αγανκτήσουμε ΣΟΒΑΡΑ όμως, και θα αντιδράσουμε στην κοροϊδία που υφιστάμεθα ως πολίτες από αυτό το πράγμα που κάποιοι εισήγαγαν, διέστρεψαν κατά πώς τους βόλευε και μας επέβαλαν; Τι σχέση έχει αυτό με διάλογο, συζήτηση, έστω συνέντευξη; Προκαθορισμένες θεματικές ενότητες, γνωστές εκ των προτέρων μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, ο αρχηγός 1 θα ερωτηθεί για την ενότητα Α από τον/τη δημοσιογράφο Ψ. Κανένας διάλογος μεταξύ των αρχηγών και, ΚΥΡΙΩΣ, κανείς δεν θα ερωτηθεί/απαντήσει την ΙΔΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ! Οπότε; Πώς θα μάθω την απάντηση του αρχηγού 2 στην ερώτηση, ας πούμε περί ασφάλισης, αν αυτή έχει ήδη τεθεί στον αρχηγό 1; Πώς θα κρίνω και συν-κρίνω, ώστε να ψηφίσω κατάλληλα; Ποιον εξυπηρετεί αυτή η παράσταση; Οι δημοσιογράφοι λένε ότι ο τρόπος διεξαγωγής του debate τους επιβάλλεται από τα κόμματα. ΟΚ! Και γιατί το δέχονται; Γιατί δεν αρνούνται να συμμετέχουν σ’ αυτό το φιάσκο; Και τα κόμματα, οι αρχηγοί τους, γιατί δεν προσέρχονται σε κανονικό διάλογο; Τι φοβούνται; Και, τέλος, ποιο διάλογο προάγουν, ποιο παράδειγμα δίνουν στους πολίτες ΟΛΟΙ οι συμμετέχοντες;

Άσχετο: Ευρωεκλογές ή Εθνικές εκλογές έρχονται; Το ρωτάω γιατί μόνο στις εθνικές εκλογές συναντάμε αρχηγούς κομμάτων να αντιπαρατίθενται (λέμε τώρα!). Στις ευρωεκλογές θα περίμενα να δω τους επικεφαλείς των ψηφοδελτίων των κομμάτων.

ΥΓ. Κάποιοι είπαν να λέμε το debate τηλεμαχία… Μάχη από μακριά, δηλαδή;

Κι ένα (εύκολο) γλωσσικό quiz: Ποιο αντικείμενο προτάθηκε πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια να ονομαστεί ‘συμπαγοδισκόφωνο‘;