Ξεκινάω με δύο μύθους που συχνά ακούγεται μετά την έκδοση των αποτελεσμάτων εισαγωγής στα ΑΕΙ/ΤΕΙ από γονείς ή/και υποψηφίους: «άλλο ήθελα/ήθελε το παιδί αλλού με έριξαν/το ρίξανε». Νομίζω ότι πρέπει να γίνει σαφές ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Αν ΔΕΝ έχει δηλώσει κάποιος ένα τμήμα στο μηχανογραφικό του, ΔΕΝ μπαίνει σ’ αυτό το τμήμα. ΑΠΛΟ!

Οι λόγοι, τώρα, που κάποιος χρησιμοποιεί αυτό το «επιχείρημα» είναι πολλοί. Μπορεί να είναι ειλικρινώς θέμα άγνοιας της διαδικασίας. Μπορεί να είναι μια δικαιολογία ενός υποψηφίου προς τους γονείς του η οποία αναπαράγεται. Και, τέλος, μπορεί να είναι δικαιολογία των γονέων προς τον κοινωνικό τους περίγυρο. Και στις δύο τελευταίες περιπτώσεις, υπάρχει μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί η εισαγωγή ενός υποψηφίου σε τμήμα «κατώτερο» των προσδοκιών είτε των γονέων είτε του κοινωνικού περίγυρου.

Ένας άλλος μύθος είναι οι… βάσεις των σχολών και η σημασία τους. Κάθε χρονιά οι βάσεις εισαγωγής της προηγούμενης χρονιάς αποτελούν αντικείμενο αναλύσεων, συζητήσεων και -το χειρότερο- κριτήριο για το ποια τμήματα και με ποια σειρά θα δηλώσει ένας υποψήφιος. Πιστεύω ότι είναι λάθος η τόση ενασχόληση με το θέμα των βάσεων εισαγωγής, που τελικά διαμορφώνονται από την επίδοση των υποψηφίων, τη δυσκολία των θεμάτων αλλά και την ίδια τη ζήτηση ανά τμήμα. Μόνο ενδεικτικά μπορεί και πρέπει κάποιος να εξετάσει πού κινούνται οι βάσεις και να μην αποδίδει μεγαλύτερη σημασία σ’ αυτές σε σχέση με την πραγματική επιθυμία του για την εισαγωγή του στο ένα ή στο άλλο τμήμα.

Ένα άλλο θέμα, σχετικά με τα μηχανογραφικά, είναι ότι κάθε υποψήφιος μπορεί να επιλέξει έως και ΟΛΑ τα τμήματα δύο επιστημονικών πεδίων από αυτά που δικαιούται με βάση τις επιλογές κατεύθυνσης και μαθημάτων επιλογής. Μ’ αυτόν τον τρόπο ένας υποψήφιος μπορεί (και σε πολλές περιπτώσεις το κάνει) να δηλώσει ταυτόχρονα τα εξής τμήματα:

Μηχανογραφικό Δελτίο 2009

Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών, Τεχνολογίας Τροφίμων, Ανθοκομίας – Αρχιτεκτ. Τοπίου, Κλωστοϋφ/γιας, Βιομηχανικού σχεδιασμού, Επιστήμης Ζωικής Παραγωγής & Υδατοκαλλιεργειών. Θέλω να πω ότι, ανάλογα με τα μόρια του και τη σειρά προτίμησής του, ο ΙΔΙΟΣ υποψήφιος μπορεί να εισαχθεί σε οποιοδήποτε από αυτά τα τμήματα (και άλλα πολλά, φυσικά). Στο δικό μου μυαλό, κάτι δεν πάει καλά εδώ. Δεν μπορεί κάποιος να θέλει ταυτόχρονα να ασχοληθεί με Τεχνολογία Τροφίμων ΚΑΙ με Ανθοκομίας – Αρχιτεκτονική Τοπίου ΚΑΙ με τους Η/Υ!!!

Τέλος, ένα «αιρετικό» θέμα, ξέρω πως θα προκαλέσει σχόλια (και μακάρι!) και δηλώνω εξ αρχής ότι εκφράζει απολύτως προσωπική άποψη: Είμαι εντελώς αντίθετος στην ανακοίνωση της βαθμολογίας και των μορίων των υποψηφίων ΠΡΙΝ από τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού. Δεν μπορώ να καταλάβω σε τι ωφελεί το μέτρο αυτό ενώ, αντίθετα, έχω παρατηρήσει τα αρνητικά του.

Ποια θα ήταν η λογική και σωστή διαδικασία; (Ας μη βιαστεί κάποιος να πει «μα είναι λογικό να επιλέγει κάποιος το μέλλον του στα 18 του;» Ίσως δεν είναι, αλλά αυτό είναι θέμα άλλου σχολίου!). Ας επανέλθουμε, όμως, στη διαδικασία. Ο υποψήφιος τελειόφοιτος ή απόφοιτος έχει ήδη ένα προσανατολισμό όσον αφορά τις σπουδές του, που έχει φανεί από την επιλογή της κατεύθυνσής του. Επίσης, μέχρι το τέλος της χρονιάς πρέπει, λογικά, να έχει καταλήξει και σε ένα σύνολο τμημάτων των οποίων το αντικείμενο τον ενδιαφέρει να σπουδάσει. Αυτό το ενδιαφέρον μπορεί να είναι αποτέλεσμα δικής του (του υποψηφίου) επιθυμίας, μπορεί να το έχει συζητήσει με γονείς, κοινωνικό περιβάλλον, καθηγητές, μπορεί ακόμα και να του έχει «επιβληθεί» από εξωγενείς περιστάσεις.

Όπως, όμως, και να έχει το πράγμα, μετά τις Γενικές Εξετάσεις ξέρει πια τι θέλει να σπουδάσει. Μπορεί, λοιπόν, να συμπληρώσει το μηχανογραφικό του επιλέγοντας όλα τα τμήματα που τον ενδιαφέρουν, να δηλώσει τη σειρά προτίμησής (η οποία, επίσης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες -αξιολογικούς, οικονομικούς αλλά και κοινωνικού status) χωρίς να χρειάζεται να γνωρίζει τα μόριά του. Αν έχει συμπληρώσει το μηχανογραφικό του προσεκτικά, αν έχει επιλέξει τα τμήματα που πραγματικά τον ενδιαφέρουν και τα έχει βάλει και με τη σειρά που τον ενδιαφέρει, δε βλέπω τι προσφέρει το να γνωρίζει αν τα μόριά του τού επιτρέπουν την εισαγωγή του στο ένα ή στο άλλο τμήμα: Σε κάθε περίπτωση, ή «μπαίνει» στην 1^η επιλογή του ή κατεβαίνει στις επιλογές μέχρι να βρεθεί εκείνη στην οποία τα μόριά του τού επιτρέπουν να εισαχθεί. Αν πάλι δεν υπάρξει τμήμα στο οποίο να «μπαίνει» που να έχει δηλωθεί, αυτό σημαίνει ότι δεν τον ενδιέφερε εξ αρχής, και γι’ αυτό και δεν το δήλωσε!

Άποψή μου είναι πως η εκ των προτέρων γνώση των μορίων επηρεάζει τις επιλογές των υποψηφίων οι οποίοι είναι πολλοί πιθανόν να ΜΗΝ δηλώσουν στο μηχανογραφικό τμήματα που θα ήθελαν επειδή «δεν τα πιάνουν». Χειρότερο ακόμα είναι ότι ενισχύει τη χρησιμοθηρία, την τάση «να μπω κι όπου να ‘ναι» που σημαίνει ότι ένας υποψήφιος δηλώνει τμήματα που ΔΕΝ επιθυμεί πραγματικά αλλά στα οποία μπορεί να περάσει μόνο και μόνο βάσει των μορίων του και των «περσινών» βάσεων.

Πέρασε μια βδομάδα από το πρώτο μου άρθρο για καλή αρχή στο ελληνικό blog μας κι επανέρχομαι σήμερα. Δεν ήταν εύκολο μέσα στη βδομάδα να γράψω, αν και υπήρχαν πράγματα που έκαναν το πληκτρολόγιό μου να με τρώει. Οπότε, τώρα μαζεμένα μερικά σχόλια για τη βδομάδα που πέρασε…

Χθες, τελείωσαν οι Γενικές (πανελλήνιες για τους παλιότερους!) εξετάσεις. Όπως κάθε χρόνο, τα θέματα χαρακτηρίστηκαν με τις γνωστές φράσεις-κλισέ: θέματα «διαβαθμισμένης δυσκολίας», θέματα «για καλά διαβασμένους». Λες και δεν είναι αναμενόμενο να είναι διαβαθμισμένη η δυσκολία… των θεμάτων (και μάλιστα όταν η απόλυση από το Λύκειο εξαρτάται ΚΑΙ από τον βαθμό των γενικών εξετάσεων). Λες και θα έπρεπε να είναι τα θέματα για μέτρια διαβασμένους (και μάλιστα σε εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ). Τέλος πάντων!

Γύρω από τις Γενικές εξετάσεις υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που εκμεταλλεύεται την αγωνία των μαθητών και των οικογενειών τους, με παράλληλη διαφήμιση των φροντιστηρίων. Η λειτουργία της ξεκινά με τη δημοσίευση «θεμάτων» στις εφημερίδες, συνήθως μετά τα Χριστούγεννα, προσφορά των φροντιστηρίων Χ ή Ψ, και προχωρά στον καθημερινό σχολιασμό των θεμάτων από εφημερίδες, τηλεόραση και ραδιόφωνο. Συνεχίζει με τις «προτεινόμενες λύσεις/απαντήσεις» πάλι προσφορά των φροντιστηρίων Χ ή Ψ και μετά αρχίζει το άλλο σήριαλ, εκείνο των βάσεων. Διάφορες πληροφορίες, μαϊμού οι περισσότερες, από διορθωτικά κέντρα διαρρέουν προς «αναλυτές» κι έτσι έχουμε την ετήσια «σφαγή στο ένα ή στο άλλο μάθημα και συνεπώς, κάθοδο των βάσεων, άνοδο των βάσεων, «εκτός ΑΕΙ τόσες χιλιάδες μαθητές» κλπ κλπ. Κι έτσι θα πάμε μέχρι τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων από το Υπουργείο. Μετά, θα έχουμε την κατάθεση των μηχανογραφικών, με ένθετα σε εφημερίδες «τι να προσέξουν οι μαθητές», «ποιες παγίδες κρύβει το μηχανογραφικό».

ΚΑΝΕΝΑ στάδιο αυτής της διαδικασίας δεν προσφέρει, πραγματικά, κάτι σε κανέναν. Το αντίθετο. Και νομίζω πώς θα έπρεπε να εξαλειφθεί ως φαινόμενο, είτε με κρατική παρέμβαση είτε, ακόμα καλύτερα, με την απαξίωσή του από αυτούς στους οποίους απευθύνεται, τους μαθητές και τους γονείς τους.

ΥΓ. Στο θέμα «Μηχανογραφικά» θα επανέλθω…

Χαίρομαι όταν βλέπω τέτοιες κινήσεις, την εποχή αυτή που οι οικογένειες αφήνουν τα παιδιά στην τύχη τους, την μόρφωσή τους μόνο στο σχολείο και δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις γονείς υπάρχουν μόνο για να τους φοβούνται τα παιδιά τους!

Σε ευχαριστώ Χαμομηλάκι! :)

Δείτε εδώ το blog : Χαμομηλάκι – Προστατέψτε τα παιδιά μας